"When I'm 80 years old and sitting in my rocking chair, I'll be reading Harry Potter. And my family will say to me, 'After all this time?' and I will say, 'Always'".
Me pregunto cuándo fue que me quedé sola conmigo misma, cuándo fue que me quedé sola con mi mundo. Cuándo empezó a invadirme esa sensación de abandono, de no saber qué hacer, qué decir. Y lo más importante, no saber a quién recurrir. Cuándo exactamente empecé a sentir que poco a poco me iban dando la espalda, eso quiero yo saber. He estado sola muchas veces, y estoy convencida de que se está realmente bien así. No tienes a nadie como confidente, cierto. Sin embargo tampoco tienes esa pequeña desazón de fondo, preguntándote a cada rato si esa personita será de fiar. No tienes alegrías, pero tampoco disgustos. No tienes risas pero tampoco llantos, o bueno... eso no es del todo cierto. El ser humano es una especie demasiado débil, la cual necesita de compañía para poder sentirse parte viva de este mundo. Un ser humano no es capaz de estar solo durante mucho tiempo. Su nivel de autosuficiencia con respecto al ámbito social es asombrosamente bajo, por no decir nulo. Por eso, yo, que he ...
sentouse na cama. Tocou o chan frío cas plantas dos pés e pousounos suavemente, para que non chiase. Mirou ás súas costas e veu como o que tiña por marido roncaba aínda no outro lado da cama. Ergueuse, de novo suavemente. Apenas dormira. Camiñou devagando cara o baño e acendeu a luz, pechou a porta con coidado. Quedou mirándose no espello. Estaba máis pálida que a neve que cubrira as rúas o pasado inverno, as súas pálpebras parecían estar caídas e tiñan unha cor violeta que non era natural. Doíanlle os labios, aínda había sangue seco neles, tocounos. Cómo lle doian. Abríu a billa e encheu a cunca das súas mans con auga fresca. Botouna na cara. Proíalle, toda a súa pel estaba como en carne viva. Secouse con coidado de no mancarse aínda máis. Volveuse mirar ó espello pero desta vez observou os moratóns no seu pescozo e as marcas de dedos non seus ombreiros e brazos. Doían menos. Sen dúbida onte á noite concentrárase máis na cara. Abriu a porta de novo con coidado de non f...
Día a día vivo más segura de que no busco estar al lado de alguien que me haga promesas en vano, que diga algo y que luego haga lo contrario ¿para que quiero a alguien así?. No quiero que me prometan un mundo de color rosa porque para mi el mundo tiene que estar lleno de colores y de tonalidades. Porque no busco nadie que crea difícil de conseguir, porque sé que ese alguien antes o después aparecerá, porque quiero que esa persona me abrace y que con ese simple gesto me complete, ¿busco algo demasiado raro?. Cada persona pensará distinto, para mi eso no es raro. No busco alguien que tenga al 100% mis mismos gustos ni alguien perfecto, no. Yo busco alguien que me lleve la contraria, a quien pueda tomar el pelo sabiendo que no se enfadará y me dará la espalda, busco a esa persona imperfecta que para mi será todo lo contrario, simplemente quiero eso, porque ¿para que tener a alguien perfecto a mi lado si yo soy la persona mas imperfecta del mundo? No soy una chica de las que v...
Comentarios
Publicar un comentario