"When I'm 80 years old and sitting in my rocking chair, I'll be reading Harry Potter. And my family will say to me, 'After all this time?' and I will say, 'Always'".
sentouse na cama. Tocou o chan frío cas plantas dos pés e pousounos suavemente, para que non chiase. Mirou ás súas costas e veu como o que tiña por marido roncaba aínda no outro lado da cama. Ergueuse, de novo suavemente. Apenas dormira. Camiñou devagando cara o baño e acendeu a luz, pechou a porta con coidado. Quedou mirándose no espello. Estaba máis pálida que a neve que cubrira as rúas o pasado inverno, as súas pálpebras parecían estar caídas e tiñan unha cor violeta que non era natural. Doíanlle os labios, aínda había sangue seco neles, tocounos. Cómo lle doian. Abríu a billa e encheu a cunca das súas mans con auga fresca. Botouna na cara. Proíalle, toda a súa pel estaba como en carne viva. Secouse con coidado de no mancarse aínda máis. Volveuse mirar ó espello pero desta vez observou os moratóns no seu pescozo e as marcas de dedos non seus ombreiros e brazos. Doían menos. Sen dúbida onte á noite concentrárase máis na cara. Abriu a porta de novo con coidado de non f...
Me pregunto cuándo fue que me quedé sola conmigo misma, cuándo fue que me quedé sola con mi mundo. Cuándo empezó a invadirme esa sensación de abandono, de no saber qué hacer, qué decir. Y lo más importante, no saber a quién recurrir. Cuándo exactamente empecé a sentir que poco a poco me iban dando la espalda, eso quiero yo saber. He estado sola muchas veces, y estoy convencida de que se está realmente bien así. No tienes a nadie como confidente, cierto. Sin embargo tampoco tienes esa pequeña desazón de fondo, preguntándote a cada rato si esa personita será de fiar. No tienes alegrías, pero tampoco disgustos. No tienes risas pero tampoco llantos, o bueno... eso no es del todo cierto. El ser humano es una especie demasiado débil, la cual necesita de compañía para poder sentirse parte viva de este mundo. Un ser humano no es capaz de estar solo durante mucho tiempo. Su nivel de autosuficiencia con respecto al ámbito social es asombrosamente bajo, por no decir nulo. Por eso, yo, que he ...
Mira a tu alrededor, toda esa gente... ¿cuándo perdiendo la sonrisa? Me pregunto qué ha cambiado desde que soñaban con ser mayores... ¿qué nos ha pasado? Sin saber cómo, ni por qué, pasamos de ilusionarnos con los sueños, a olvidar sueños hechos meras ilusiones. Quizá hemos dejado que el miedo nos venza, no lo sé... Pero si algo está claro, es que aquello que los mantiene vivos, es desvivirnos por lo que buscamos. Cada vez que sale el sol nos despertamos, lo mismo de cada día, mes y año. Créeme, ninguna decisión es en vano. Por una vez, dejemos que suceda lo inesperado, quitémonos el velo del pasado y caminemos... Olvidemos por una vez nuestros miedos, y soñemos... ¿Cuánto hace que no cierras los ojos, y te impregnas en un mar de acordes? Observa como calan las gotas del pentagrama. Cinco líneas de papel que salen a tu encuentro. Siente cómo se apropian de ti, y déjate acariciar por su mensaje. Síguenos en este camino empedrado, atrévete a vivir a nuestro lado. Persiste, s...
Comentarios
Publicar un comentario