Pedazos de cielo e infierno

Así coma unha pedra, así vivo dende agora. Así me deixaron. Agora serei capaz de facer tantas cousas que antes nin me atrevía si quera a pensar. Xa non me importarán os sentimentos dos demáis e buscarei o meu benestar. Como debía ter feito dende sempre. Disfrutarei da vida e da xuventude, que seica voa e logo xa non volve. Disfrutarei dos praceres da vida, e dos pecados da mesma. Disfrutarei todo o que non disfrutei ata agora, e fareino sin asomo de dúbida ou inseguridade. Por que esas palabras morreron para min. Disfrutarei dos meus amigos e amigas. Disfrutarei das atencións das que teño a sorte de ser protagonista. Porque mentres un desperdicia que unha rapaza de sentimentos sinceiros se arrastre, outros se arrastran por esa mesma rapaza. Non hai motivos para atascarse como se fora auga podre. Son como a chuvia de outono, e a chuvia cae e flúe. Non me chegarían vidas para agradecer o apoio dos meus achegados, o cariño, as atencións e as palabras de ánimo dos mesmos. Agora a miña ...

Ilusiónate. Pensa. Imaxina. Morre cos nervios. Cómete a cabeza por el ou ela. Berra. Ri. Chora. Sinte. VIVE. Tanto si te namoras por primeira vez, coma si non. Tanto si tes recordos, apertas e bicos que te perseguen aínda que te alonxes kilómetros, coma si non tes recordo nin experiencia algunha sobre o amor. Quen che pode impedir namorarte? Só tu. Pero por qué impedilo? Non queres sentir esa sensación no estómago que moitos chaman "bolboretas"? Esos nervios primerizos. Porque por moitos beizos que biques, cando te atopas cuns beizos ós que non estás acostumado volven esos nervios tontos, coma os do primeiro bico inocente que deches de neno. Date a oportunidade de namorarte. Non xulgues a todo ser humano coma mentirosos e insensibles só porque te tropezaches cunha pedra sen sentimentos polo camiño. Caíches? Pois érguete e camiña, corre. Corre cara os brazos dunha nova ilusión, uns novos pensamentos, unha nova causa para as túas risas e os teus sorrisos. Berra o feliz ...

Abre os ollos. Mira o sol que xa se asoma, nun novo mencer, nun novo día. Vendo este espectáculo da natureza, qué malo pode pasar? Acaso non merece a pena estar neste mundo só para ver estas paisaxes? Un mencer, un atardecer, observar o ceo nocturno cheo de estrelas e, por riba delas como a raíña dese ceo, unha gran lúa, branca, brillante, grande e oronda. E con algo de sorte ata se che pode aparecer una desas estrelas fugaces que toda persoa, xove ou maior, ansía ver cando está pasando por unha situación desesperada. Non serve de nada, ou sí. Pero nós quedámonos mais tranquilos se lle pedimos eso que ansiamos a unha estrela fugaz. Farase realidade? Quen sabe, seguro que non. Só se temos sorte, aínda que eu son da opinión de que a sorte de cada un, vaina facendo un mesmo. Paso a paso e acción tras acción. Pero volvendo ao tema. Non é mellor ver un mencer cos ollos brillantes, ledos e cheos de enerxías, que velo cuns ollos tristes e cheos de bágoas? As bágoas non che deixarán apreciar...

sentouse na cama. Tocou o chan frío cas plantas dos pés e pousounos suavemente, para que non chiase. Mirou ás súas costas e veu como o que tiña por marido roncaba aínda no outro lado da cama. Ergueuse, de novo suavemente. Apenas dormira. Camiñou devagando cara o baño e acendeu a luz, pechou a porta con coidado.  Quedou mirándose no espello. Estaba máis pálida que a neve que cubrira as rúas o pasado inverno, as súas pálpebras parecían estar caídas e tiñan unha cor violeta que non era natural. Doíanlle os labios, aínda había sangue seco neles, tocounos. Cómo lle doian. Abríu a  billa e encheu a cunca das súas mans con auga fresca. Botouna na cara. Proíalle, toda a súa pel estaba como en carne viva. Secouse con coidado de no mancarse aínda máis. Volveuse mirar ó espello pero desta vez observou os moratóns no seu pescozo e as marcas de dedos non seus ombreiros e brazos. Doían menos. Sen dúbida onte á noite concentrárase máis na cara. Abriu a porta de novo con coidado de non f...